Krijgen of nemen

Krijgen of nemen

We zaten op het verjaardagsfeest gezellig bijeen. Verscheidene Bekende Nederlanders onder ons. Ontspannen gebabbel. Zei de Bekende Actrice: 'Ik weet nou nog steeds niet of ik een hond zal nemen, een ijskast of een kind.'
Een grapje, dacht ik. Niks d'rvan, ze was bloedserieus.

Ik vertel nu van zo'n vijftien jaar geleden. Thans, dezer dagen, verneem ik dat er overheidsgeluiden waarneembaar zijn die getuigen van zorgen over late zwangerschappen. De geslachtsrijpe jongeren van nu willen eerst nog 'wat genieten' alvorens een kind te nemen. Wat van de wereld zien en zo.

Waarom dat de overheid zorgen baart? Late geboortes schijnen de gemeenschap geld te kosten. Ik hoorde een bedrag van duizend euro per late bevalling noemen. Aggenebbes.

De Bekende Presentatrice wier adorabele baby ik in de afgelopen week tot mijn hoogstpersoonlijke genieting een tijdlang op schoot mocht houden schrijft nu columns over haar beleving van haar relatief wat late moederschap. Daarover sprekend, kwam ze tot de uitspraak: 'Misschien is de pil wel de grootste revolutie van de vorige eeuw.' Ja, dat kun je stellen.

Naast mijn bureau, op een plank in de boekenkast, staat de trouwfoto van mijn ouders. Ze poseren zo gepast mogelijk, in hun beste kleren. Zij met een mooi bos bloemen. Hij met keurig gekamde haren. Telkens als ik ze zo zie zitten wordt mijn hart warm.

Die foto zal wel ergens in de buurt van de Eerste Hugo de Grootstraat in Amsterdam gemaakt zijn. Ik denk dat omdat ik daar drie maanden later geboren ben. Ik ben een gekregen kind. Niet genomen maar gekregen.

Soms denk ik daar wel eens aan. Zou ik een ander mens geworden zijn als ik niet gekregen maar genomen was? Oei, en als ze me niet genomen hadden? Er is toch veel dat je als beginnend mens niet in de hand hebt.

Semiotisch bekeken: is het louter teken van vooruitgang dat we overgegaan zijn van krijgen naar nemen? Ik vraag maar.