Het Zuiderbad

Het Zuiderbad

Een van de diploma's die ik niet heb gehaald is het zwemdiploma. Terwijl ik wel les heb gehad. En, sterker nog, terwijl ik toch wel zwemmen kan, althans de nodige arm- en beengebaren weet te maken die bevorderen dat ik, in rustig water, niet verzuip. Les heb ik gehad in het Zuiderbad, in de Hobbemastraat in Amsterdam.

Sprekend over mijn zwemleservaring spreek ik wel van meer dan zeventig jaar geleden. Ik kom er op, doordat ik gisteren in het informatieblad van mijn stadsdeel las dat er nog plek vrij is voor zwemlessen voor volwassenen. Met een foto erbij die mijn geheugen activeert.

Die lessen vond ik vreselijk. Er liep dan een strenge meesteres in witte jas langs de kant die mij, luttele zwemmer, een ijzeren haak voor mijn neus hield. Ik deed mijn best, vooral om zo min mogelijk ongewenst chloorwater naar binnen te krijgen en daarbij ook om te doen wat ze me toeschreeuwde. 'Vóór.' 'Zij.' 'Denk aan je benen.' Dat sloeg op de geboden bewegingen van mijn ledematen. Ik proestte wat af, en leed. Het allervreselijkste was dat je van planken af in het water moest springen. De lage, dat ging nog. Maar de hoge, dat leek op voorgeschreven zelfmoord. Je stond aan het einde van die plank en beleefde al te voren de sprong en de vreselijke plons waaraan niet te ontkomen was na het bevel 'Spring'. Eén keer heb ik het gedaan. Daarna heb ik geweigerd. En ik denk nog met grote dankbaarheid terug aan mijn ouders, die goed vonden dat ik van diplomering afzag; ik hoefde niet af te zwemmen. Ze wisten al dat ik zou blijven drijven, als ik in de gracht zou vallen. Met mijn watertrap-techniek, dat zagen ze wel, was niks mis. En dat is mijn leven lang zo gebleven.

Een bepaald moment is me bijgebleven. Achter dat leuke watervalletje waren de douches. Wij mannen stonden daar apart van de dames even samen, voor en na het zwemmen. Eén keertje was er een meneer die heel even zijn hand op mijn zwembroekje legde waar mijn kleine pikkie in verborgen zat. Ik was bevreemd, ervoer het als afwijkend gedrag, maar vond het wel vriendelijk. Een trauma heb ik er absoluut niet aan overgehouden.