Wat ziet Westerik?

Wat ziet Westerik?

Wat ziet Westerik?

Westerik geeft al zijn werken een titel. Helpt hij daarmee de kijkers bij hun streven naar interpretatie? Nee. Met die titels neemt hij de kijkers in de maling. Als je een visvrouw ziet, heet het schilderij 'De visvrouw'. Jaja, dat zien we wel.

Maar er is toch iets eigenaardigs aan de hand. Het is wel een visvrouw, maar eentje die je in de werkelijkheid nooit zult zien. Ze is zó afgebeeld dat het beeld een onbestemde onrust bij je binnenbrengt.

Het is meer een visvrouw zoals je haar in een droom zou kunnen zien. In onze fantasie. In een wereld die op de onze lijkt maar het toch niet is. Westerik is geen realist. Hij geeft onze wereld niet op een geruststellende manier weer. Het lijkt wel, maar niet sprekend. Als het lijkt is het dikwijls kitschig of truttig. Bij Westerik is het tegendeel het geval. Hij brengt ons naar een wereld die èn door zijn gelijkenis èn door zijn vervreemding een soort jeukerige veronrusting verwekt.

Je vraagt je af: waar droomt die visvrouw van, terwijlze met haar mes naast het dode dier staat waarvan ze het eetbare binnenlijf heeft ontbloot en op een krant gelegd? Waarvan ze de ingewanden heeft verwijderd en in een putje weggewerkt, terwijl ze ook nog wat terzijde heeft geschoven.

Ondertussen klemt een van haar vlezige armen een volgend visje alweer vast in een grote, genadeloze hand. Het dier kijkt angstig smekend op naar het geïncarneerde noodlot dat hem onherroepelijk in de greep heeft; haar blik gaat er aan voorbij, niemand weet waarheen. Nietige visjes hangen aan een lijn. Lotgenoten. Onbetekenende getuigen.

Waarvan droomt ze, de onaantrekkelijke visvrouw met haar geheven meedogenloze mesje, achter haar toonbank, deze meesteres over leven en dood van onze medeschepselen te water? Welke virtualiteit zien haar hardblauwe ogen? Het niets wellicht?

Ze is een raadsel. Ze toont ons een onverwacht beeld, de visvrouw.

Westerik ziet het onverwachte. Het onzichtbare achter het zichtbare. Hij ziet en toont wat we liever niet willen zien. Hij ziet wreedheid.

We weten het. Want niet voor niets bekruipt ons onbestemde angst bij de dreiging van zijn beroemdste schilderij: 'Snijden aan gras'. Angstaanjagend is de gedachte: dat wat we achteloos snijden, op een dag ertoe komen kan om terrug te snijden.