De vrede van Münster

De vrede van Münster

Wie Münster bezoekt wil natuurlijk de plek zien waar aan een ellendige oorlogsperiode een eind kwam door de vrede van Münster, in 1648. Laten we het maar zo blijven zeggen, hoewel in de rest van de wereld over de vrede van Westfalen wordt gesproken, omdat er ook in Osnabrück is vergaderd.

Einde aan de tachtigjarige oorlog, voor ons. Einde aan de dertigjarige oorlog voor anderen, Duitsers en Fransen bijvoorbeeld. Voor het eerst in Europa kwamen oorlogen door diplomatie tot een eind en niet langs militaire weg.

We zagen de Friedenssaal, na de Tweede Wereldoorlog perfect gerestaureerd. Ach, was Nederland hier als onafhankelijke staat geboren? In deze relatief kleine , tamelijk intieme ruimte. Mooie lambrisering. Portretten van gekroonde hoofden die hier vertegenwoordigd waren. Ook Zwitserland werd hier onafhankelijk. Zweden kreeg oorlogsschadevergoeding. Frankrijk mocht Metz, Toul en Verdun houden. Er werden grenzen vastgesteld tussen Duitse vorstendommen. Hier en daar werd godsdienstvrijheid gegarandeerd. Vrede moest er komen en vrede kwam er. Voor zolang als het duurde.
Hier is het gebeurd, op deze plek met zijn Index Appeal.

Het werd door mensen hier bekokstoofd, met woorden. Toch heeft iemand in die dagen gezegd: 'In de hel moet het nu wel erg leeg zijn. Want alle duivels zijn hier.'

Dat dit toen gezegd kon worden over hen die in 1648 in deze Friedenssaal een verstrekkende Europese beslissing namen, is op zichzelf een positief teken. Sluit duivels op tussen een lambrisering van prachtig houtsnijwerk en je zult zien: het is mogelijk dat het slechte het goede genereert.