literatuur

warning: Creating default object from empty value in /var/www/vhosts/aartvanzoest.nl/httpdocs/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Lermontow als semioticus

Lermontow als semioticus

Hoe kun je merken of een schrijver een groot schrijver is, niet onbeduidend? Kijk naar zijn vergelijkingen. Vandaag een voorbeeld. Uit de roman 'Een held van onze tijd' (1840) van Lermontow.

Marsmans laatste schip

Marsmans laatste schip

Marsmans laatste schip: de Bérénice. Waarmee hij vanuit Bordeaux wilde meevaren. Naar Engeland. Goede keuze, want daar zouden de Duitsers, die Nederland en half Frankrijk in mei 1940 al militair onder de voet hadden gelopen, geen poot aan de grond krijgen.

Een haiku van Mizuta Masahide

Een haiku van Mizuta Masahide

Ik stuit op een Japanse haiku. Van Mizuta Masahide, een samoerai. Hij maakte het gedicht in 1688. Ik geef het hier in het Nederlands weer. Of mijn vertaling correct is, kan ik niet nagaan, wegens gebrek aan kennis van de Japanse taal. Het gaat me om de inhoud en toch ook om de vorm.

Calis en Vondel

Calis en Vondel

Als er iets is dat me woest kan maken dan is het wel een afzeikende recensie van een boek dat mij is als een vriend. Zo'n boek is de biografie die Piet Calis heeft geschreven over onze zeventiende-eeuwse topdichter. Ja juist: Vondel.

Zafóns bestseller

Zafóns bestseller

Carlos Ruiz Zafón heeft met zijn roman 'De schaduw van de wind' een bestseller geschreven. Ik ben halverwege. Waarom ik dat boek lees? Het is als gespreksonderwerp gekozen voor de volgende bijeenkomst van onze leesclub Minjan.

Morgenstern, Der Gingganz

Morgenstern, Der Gingganz

Natuurlijk kwam het gedicht van Morgenstern dat Bernd Müller me stuurde uit de 'Galgenlieder'. We weten wel dat na die verrukkelijke gedichten Morgenstern nog allerlei hoogernstige stuff heeft geproduceerd. Maar daaruit put Bernd niet.
Welk gedicht het was? 'Der Gingganz'!

Morgenstern, als ik de meeuwen voer

Morgenstern, als ik de meeuwen voer

Het oude brood gaat naar de meeuwen. Al in de lucht boven het water van de Bloemgracht hebben sommigen hunner in glijvlucht een stuk te pakken. Op wat in 't water valt stort zich krijsend een klapwiekende massa. Ik geniet.

Merci Prévert

Merci Prévert

Voor iemand die in de veertiger jaren, meteen na het eind van de Tweede Wereldoorlog, op het idee kwam om Frans te gaan studeren, was het een zegen dat de gedichten van Jacques Prévert bestonden. Merci Prévert.

Poëzie die je kon begrijpen en waar je hart ja tegen zei.

Nathalie Sarraute over haar kinderjaren

Nathalie Sarraute over haar kinderjaren

Nathalie Sarraute heb ik één keer in mijn leven ontmoet. Ze hield een lezing aan het Frans Instituut in Utrecht, waar ik werkte en na afloop hebben we samen gegeten. Wat een schat van een vrouw.

Tsjechow: de woonplek

Tsjechow: de woonplek

Tsjechow beschrijft hoe de dwangarbeider op Sachalin gehuisvest was. In een hutje. En als Tsjechow de treurnis van zo'n woonplek weergeeft, besef je als lezer wat het fundamentele karakter van zo'n plek in Tsjechows ogen zou moeten zijn.

Inhoud syndiceren