kunst

warning: Creating default object from empty value in /var/www/vhosts/aartvanzoest.nl/httpdocs/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Janine Jansen

Janine Jansen

Violiste Janine Jansen. Ze speelde met het Concertgebouw Orkest het vioolconcert van Tsjaikowski, op deze zondagmiddag 10 maart 2013. De radio, zender Nederland4, zond het uit. Ik hoorde het en dus ook dat de e-snaar van haar viool brak. Die moest worden vervangen. Een violist uit het orkest gaf haar de zijne en toen kon het concert worden vervolgd.

Tijdens het gebeuren bespeurde ik iets in mezelf waar ik achteraf verbaasd over was. De onderbreking stoorde me allerminst, integendeel, deed me genoegen.

In de Marnixstraat

In de Marnixstraat

Nu ik het toch over beelden in de stad heb, moet ik het toch weer eens hebben over mijn lievelingsbeeld, dat van de gehaaste violist in de Amsterdamse Marnixstraat. Ik zie het bijna dagelijks, want het staat vlak bij de tramhalte waar je lijn tien richting het Leidseplein kunt nemen. Het beeld staat zó geplaatst dat je denken kunt dat die violist zich spoedt naar een tram die hem daarheen brengen kan.

De knakenpaal

De knakenpaal

Op het Frederiksplein te Amsterdam, in het leuke parkje tegenover de Nederlandse Bank, staat een beeldhouwwerk dat ontworpen is door André Volten. In de volksmond heet het de knakenpaal. Officieel geldt het als Monument voor Anthony Winkler Prins. Ik kom er vaak langs, kijk er naar en ontkom dan vrijwel nooit aan gemengde gevoelens, die gevoed worden door mijn vooroordelen en door wat ik aan gegevens heb omtrent de ontwerper.

Rembrandt - empathie

Rembrandt - empathie

Het is niet alleen zijn specifieke technische vermogen dat Rembrandt tot een uniek groots kunstenaar maakt. Met alleen technisch vermogen komt een kunstenaar er niet.
Zijn kunstwerk moet er in slagen hart in beroering te brengen. Dat lukt door empathie, door dat wat ons doet voelen 'ja, dat ken ik ook!'

Op de prent die de vlucht naar Egypte voorstelt lukt het hem, wat mij betreft, op volmaakte wijze.

Max Euwe

Max Euwe

Wat zijn wij, jaren na zijn dood, nog verschuldigd aan Max Euwe? Dat wij kunnen genieten van partijen die hij heeft gespeeld. De mooiste momenten zijn de nutteloze. Daaronder vallen de momenten dat je tijd vindt om een grootmeesterlijke schaakpartij na te spelen. Vanmorgen nog eens kunnen naspelen hoe Euwe op 3 december 1935 in Zandvoort heel mooi won van Aljechin.

Won en wereldkampioen werd. Winnen of verliezen, ik geef er geen moer om. Heel mooi spelen, daar kunnen we van genieten en bewondering voor hebben, bij het naspelen.

Jacob Dooijewaard

Jacob Dooijewaard

Gerda en Kees Weijerman stuurden me een wenskaart met een afbeelding van een schilderij gemaakt in 1899 door Jacob Dooijewaard. Het is hierbij afgebeeld. De titel: 'Spelende kinderen in het Westerpark te Amsterdam'. Ik word dromerig als ik er naar kijk en neem daar de tijd voor, want er valt veel te zien en veel bij te denken, twee activiteiten die ik graag beoefen.

Vivaldi

Vivaldi

Ik hou zo van Vivaldi. Jasperina de Jong heeft het ooit gezongen op een tekst van Guus Vleugel. Om de burgerman belachelijk te maken die zich zo uitlaat 'Ik hou zo van Vivaldi'. Succes verzekerd. We sliepen immers graag de burgerman uit, ook al ben je er zelf eentje. Ik ben er een - zo iemand die van Vivaldi houdt, bedoel ik.

Leonardo

Leonardo

Ik wandelde vanaf het Centraal Station Damwaarts. Op het Damrak kocht ik een patatje mèt; daar smul ik graag van. Ik vroeg een kleintje en kreeg een zak vol waarmee ik alle bewoners van een hongerig dorpje in Noord-Mali op een bescheiden maaltijd had kunnen tracteren. Het was midden oktober stralend lenteweer. Dus zette ik me na enig lopend smikkelen neer op een nog nèt vrije plek op een bankje tegenover het Beursplein. Terzijde van een Duitse heer, die ook al genoot van de zonneschijn en gezellige omgeving.

Gordeldier

Gordeldier

Het was gisteren de laatste dag van de maand september 2012. Een goede gelegenheid om in het Amsterdamse Tropentheater te gaan luisteren naar het muziekgezelschap van Gabriel Aguilera, dat Zuid-Amerikaanse muziek ten gehore brengt. Een verrukking, om naar te luisteren. Wel moeilijk om stil te blijven zitten en niet te gaan dansen of minstens te wiebelen. Wat dat te maken heeft met het afgebeelde dier, het gordeldier?

Beckmann

Beckmann

September 2012. Eindelijk weer eens met goed fatsoen in het Amsterdamse Stedelijk Museum. Welk vooraanstaand gekluns die tempel van moderne schilderkunst lange tijd ontoegankelijk heeft gemaakt, ik wil me er liever niet in verdiepen. Het gebouw is al lelijk genoeg en binnen is veel lelijks te zien, en onbeduidendheid. Maar er is toch ook Beckmann.

Inhoud syndiceren