Stevie Wonder - positivo

Stevie Wonder - positivo

Vandaag, 26 juni 2008, in de Metro een berichtje onder de titel "Obama's iPod getuigt van een uitgelezen smaak". Altijd meegenomen, als hij president wordt. Maar wat me trof: in een interview heeft Obama opgebiecht dat in de jaren 70 Stevie Wonder zijn grote held was.

Zoiets schept vertrouwen, vind ik, nog meer dan Obama's veronderstelde goede smaak.

Vertrouwen, want wie van Stevie Wonder houdt kan naar mijn smaak niet anders dan deugen. Stevies muziek is soms zo heerlijk ritmisch dat je niet stil kunt blijven. Onweerstaanbare wiebel in de benen. Prima. Maar daar gaat het niet om. Het gaat mij er om dat Stevie Wonder zich door zijn teksten zo'n doorgewinterde positivo toont, zo iemand waar een goede invloed van uit gaat.

Expliciet positief is een tekst als 'ebony and ivory, living in perfect harmony'. Clichématig antiracisme? Alla, waarom niet, eigenlijk? En het is mooi, poëtisch.

Mooi en poëtisch, in de grootst mogelijke eenvoud geformuleerd,
zijn Stevie Wonders lofzangen op een geliefde, zoals 'You are the sunshine of my life'. Dat is ook een favoriet nummer van ondergetekende. Maar mijn absolute favoriet is het swingende 'Isn't she lovely?', dat de trots en vreugde uitdrukt die ouders voelen bij de geboorte van hun kind. Het is fundamenteel een ode aan het leven.

Het zou mooi zijn als we gaan meemaken dat een Amerikaanse president zo'n ode meezingt.