Myrthe acht jaar

Myrthe acht jaar

Gisteren was, 22 januari 2006, was mijn kleindochter Myrthe jarig. Acht jaar werd ze. Ik kon er niet bij zijn. Griep. Niet erg, want er was ander bezoek en de feestelijkheden worden zonder enige scrupule over diverse dagen uitgesmeerd. Het kinderpartijtje, bijvoorbeeld, moet nog vijf dagen wachten. Opa komt wel opdagen wanneer de griep over is.

Wat ik als cadeau ga meebrengen? Dat is niet zo moeilijk in deze levensperiode van Myrthe. Een boek over een schildpad. Haar voorkeursdier, dezer dagen. Ze kan schildpadden erg mooi tekenen. Ik hoef maar op de kastdeur in mijn kamer te kijken om deze waarheid bevestigd te zien. Doe ik elke dag even.

Misschien gaat ze later ook wel naar verre stranden om bedreigde zeeschildpadden te bestuderen, te filmen, te beschermen, zoals Willem Hoekert, onderzoeker van Biotopic, deed. Ik heb ze gezien, zijn beelden van een eierleggende schildpadmoeder, een leatherback, op het Surinaamse strand. De legende wil dat ze huilen tijdens het baren, die leatherbacks. Ik geloof niet dat we dat al te antropomorfisch moeten bekijken.

Maar begrip kan ik wel opbrengen, voor de legende en voor het huilen, bedoel ik. Als ik moeder was en mijn kroost bedreigd zag, zou ik ook huilen.