Parelhoen

Parelhoen

Alles wat Jan Mankes schilderde krijgt onder zijn penseel een unieke intensiteit, of het nu zijn zelfportretten zijn, planten of dieren. Neem het parelhoen. Het schilderij is te zien in Museum Belvédère in Heerenveen.

Ik kom bij dat schilderij terecht door het dagelijks bericht dat ik krijg 'Kunst van de dag', waarin Benno Tutein Nolthenius informatie, vaak ook persoonlijke, bijeenbabbelt bij een kunstwerk dat hij onder de aandacht van zijn lezers wil brengen.
Schamper bedoel ik dit allerminst, want het is vrijwel altijd instructief, wat hij te melden heeft.

Zijn notitie bij dit schilderij begint met woorden van bewondering voor Mankes. Zeer op hun plaats. En dan komt er weer een draai naar Benno's persoonlijke ervaringswereld.

'Parelhoenders zie ik niet geregeld in het echt. Soms staan ze op het menu van een restaurant. Ik moet bij hoenders altijd denken aan een onderzoek dat mijn jongste zus deed tijdens haar studie biologie. Bij bepaalde hoenders is het namelijk ontstellend moeilijk om het verschil te zien tussen mannetjes en vrouwtjes. Dan ben je geneigd te denken dat het aan het beperkte waarnemingsvermogen van mensen ligt, maar wat blijkt: de beesten kunnen het zelf ook niet. Voor sex proberen ze maar wat. Op goed geluk komt er dus nageslacht en gelukkig lukt dat.'

Een schitterende zin. Poëtisch, met alliteratie en assonantie. Op goed geluk. En het lukt. Gelukkig. Een leerzame zin ook, die veel ter overdenking biedt. Wie dit gelezen heeft zal voortaan in het restaurant het menu bestuderend met rijker gedachteleven even een moment wijlen bij het woord pintadeau.