Tekens in onschuld

Tekens in onschuld

Wat zijn tekens toch complex. Wat één teken lijkt, kan bij nader inzicht een semiotische cluster van mogelijke betekenisgevende onderdelen blijken te zijn. Laten we die mannetjespauw met zijn prachtige staart nog eens een bezien. Wat heeft die uitgespreide staart te betekenen? Die pronte heer staat er behoorlijk bij te trillen.

In dat trillen kunnen we moeilijk iets anders zien dan een symptoom van zijn sexuele opwinding. Hij heeft er zin in, hij kan het bijna niet meer houden. Dit mogen we antropomorfisch zo wel interpreteren. Hij lijkt in dit opzicht behoorlijk op de mannetjes-houtduif die je, koerend, borstzwellend en fraaiglanzend, een duivedame ziet lastig vallen die dribbelig voorwendt niet geïnteresseerd te zijn. Prima reactie op 'sexual harrassment'. De pauw prikt dat spel door, want hij draait de dame zijn rug toe, zodat ze, wanneer ze de staart bewonderen wil, zich naar zijn voorzijde verplaatsen moet. Als ze dat doet (altijd?), dan heeft zij ook een teken gegeven: 'ik ben niet ongeïnteresseerd'.

Wij, als mensen die dit zien, zullen nog een andere interpretatie toevoegen: wat een ijdeltuiterij van die drager van de overdadige staart. Wat een irritante opdringerigheid bij die mannejesduif. Mischien ontlokken die amoureuze heren ons wel een glimlach. Het zijn tekens die in onschuld worden afgegeven. Het zijn tekens waar niet mee gelogen wordt.