Nut van de palm

Nut van de palm

We hebben veel nut van de palm. Van zijn nerven wordt een bezempje gemaakt. En dan vooral de kokosnoten, met hun heerlijke sap, en het vruchtvlees. Van de dop kun je een waterschp maken of een emmertje. De belangrijkste bijdrage van de palmboom aan het welbehaen van de wereld is zijn schonheid.

Palm

Palm

Ooit schreef ik op Bali 'Wat ik leer van de palm'.

Hij lijkt kaarsrecht naar boven te gaan. Maar al groeiende heeft hij aanvechtingen om af te wijken van zijn strakke voortgang.

Wie goed kijkt naar zijn stam, ziet dat hij soms naar de ene kant wilde afwijken; er volgende dan steeds tijdig een correctie. Globaal bleef zijn plan: recht omhoog. Dat plan volbrengt hij.

Oorlog

Oorlog

Oorlog, het is de wereld voorlopig nog niet uit. Maar ik, die er in de vorige eeuw eentje aan den lijve heb me mogen beleven, realiseer me bijna dagelijks dat na 1914-1918 en 1939-1945 ze er in Europa op die wereldschaal toch mee opgehouden zijn. En ik mag graag nadenken over een verklaring van het afbreken van wat het begin van een heel sinistere serie kon lijken te zijn.

Ziehier, wat ik tot nu toe heb weten te vinden.

Plof

Plof

De plofkip hebben we al. En ik heb het woord plofkoe ook al eens horen vallen. En gisteren zag ik het eerste duidelijke exemplaar van de plofmens. Hij zat met me in dezelfde tram en hij stapte één halte vóór mij uit. Ik had alle tijd om hem waar te nemen. Hij was zó dik dat hij maar net door de uitgang kon afdalen naar de buitenwereld.

's Avonds op de tv kreeg ik ook even zicht op plof-vastgoed. Er is ergens een enorm winkelcentrum waaraan een naam in het buitenlands is gegeven: The Wall. Het schijnt het langste gebouw van Nederland te zijn.

Max Euwe

Max Euwe

Wat zijn wij, jaren na zijn dood, nog verschuldigd aan Max Euwe? Dat wij kunnen genieten van partijen die hij heeft gespeeld. De mooiste momenten zijn de nutteloze. Daaronder vallen de momenten dat je tijd vindt om een grootmeesterlijke schaakpartij na te spelen. Vanmorgen nog eens kunnen naspelen hoe Euwe op 3 december 1935 in Zandvoort heel mooi won van Aljechin.

Won en wereldkampioen werd. Winnen of verliezen, ik geef er geen moer om. Heel mooi spelen, daar kunnen we van genieten en bewondering voor hebben, bij het naspelen.

Stalingrad

Stalingrad

Vandaag, 2 februari 2013, kopt de Metro: 'Veel meer moord en doodslag in januari.' Ik ben er tegen. Ik denk zelfs: zijn ze nou helemaal bedonderd. Vandaag is toevallig de dag dat de Russen herdenken dat zeventig jaar geleden een Duitse maarschalk zich overgaf nadat zijn mannen zo'n klein half jaar tevoren begonnen waren om de stad Stalingrad, aan de Wolga, te veroveren. De gevechten hebben de dood van 1,2 miljoen mensen met zich meegebracht.

We moeten dat nalaten: andere mensen doden.

Hollander

Hollander

Dat ik een Hollander ben heb ik niet gekozen. Maar ik heb er ook niets tegen. Ik ben niet zo'n denker in groepen. Maar denken in groepen is wel erg verbreid en gebruikelijk onder de mensen. Het is ook wel begrijpelijk, want het maakt je omgang met de mensenwereld, erg gecompliceerd, een ietsepiets eenvoudiger.

Sirih pruim

Sirih pruim

Nog steeds op Sumba, pruimde ik mijn eerste sirih, waar je tanden rood van worden. We kwamen in een evenement terecht, een heel belangrijke man werd begraven. Twee jaar had zijn lichaam, gewikkeld in een kain in het gemeenschapshuis gewacht op het gereedkomen van de grafsteen. Nu was het zo ver. Hans en ik, toevallige passanten bij de plechtigheid, woonden de begrafenis bij.

Op Sumba

Op Sumba

Tijdens de reis die Hans en ik in Oost Indonesië maakten, trokken we ook door het eiland Sumba. Daar hadden vooral protestantse zendelingen hun activiteiten ontplooid, zodat er lokale protestanten waren, zelfs dominees. Een Sundanees vertelde me vol trotsdat er in één dorp een dominee was die wel 32 vrouwen had. Het lokale Marapu-geloof heeft goed en genereus stand gehouden.

Een lokale priester heeft mij een aan Marapu gewijd lied voorgezongen. Ik geef het hier in vertaling weer.

Nangka

Nangka

Mijn kennismaking met de nangka heb ik te danken aan mijn betreurde vriend Hans Groot, die mij in juli 1990 meenam op een zwerftocht door het oosten van Indonesië. Op het eiland Soembawa is het gebeurd, dat ik het wonder voor het eerst aanschouwde hoe een knoert van een vrucht regelrecht uit de stam van een boom op je af leek te komen, vaak niet alleen maar in gezelschap van enkele mede-knoerten.

Inhoud syndiceren