Stalingrad

Stalingrad

Vandaag, 2 februari 2013, kopt de Metro: 'Veel meer moord en doodslag in januari.' Ik ben er tegen. Ik denk zelfs: zijn ze nou helemaal bedonderd. Vandaag is toevallig de dag dat de Russen herdenken dat zeventig jaar geleden een Duitse maarschalk zich overgaf nadat zijn mannen zo'n klein half jaar tevoren begonnen waren om de stad Stalingrad, aan de Wolga, te veroveren. De gevechten hebben de dood van 1,2 miljoen mensen met zich meegebracht.

We moeten dat nalaten: andere mensen doden.

Twaalf jaar oud was ik toen de slag om Stalingrad plaats vond; ik kan in mijn geheugen niet vinden of ik toen al aan de weet ben gekomen dat de Russen die hoopgevende overwinning op de nazi's hadden behaald. We luisterden wel stiekem naar de BBC, maar of die het toen al vermeld hebben? Doet er ook niet toe. Hoe beroerd we er misschien ook voorstonden in ons bezette land, bij ons thuis bestond er geen enkele twijfel: op een dag zouden de Duitsers verdreven zijn van alle plekken op de wereld waar ze niet wezen moesten. Noem het een gezond optimisme.

We beschouwen zo in het algemeen de Amerikanen en ook de Canadezen als onze bevrijders. Ikzelf zie niet over het hoofd dat ook de Russen tot onze bevrijders gerekend moeten worden gerekend.