Hollander

Hollander

Dat ik een Hollander ben heb ik niet gekozen. Maar ik heb er ook niets tegen. Ik ben niet zo'n denker in groepen. Maar denken in groepen is wel erg verbreid en gebruikelijk onder de mensen. Het is ook wel begrijpelijk, want het maakt je omgang met de mensenwereld, erg gecompliceerd, een ietsepiets eenvoudiger.

Je kunt de vereenvoudigende generalisatie dus gebruiken in je omgang met lui die niet tot jouw gemeenschap behoren. Maar moet tevens beseffen dat anderen zulke generaliserende vereenvoudigingen ook ten aanzien van jouw persoon hanteren. Daarom kan het geen kwaad om bewust te zijn van mogelijke algemene oordelen die zich geïnstalleerd hebben onder de schedelpan van mensen die niet het geluk kennen om óók Hollander te zijn.

Ik laat een Australische dame aan het woord.

Ontmoeting met een Australische dame van Nederlandse afkomst. Ze vertelt dat ze na een afwezigheid van dertig jaar weer terug was in Holland en dat ze het volgende had geconstateerd:

- Ze zijnallemaal rijk- ze hoeven er niets voor te doen
- Ze zijn grof in de mond
- Ze zijn onbeleefd
- Ze klagen voortdurend
- Ze zijn ongastvrij
- Ze zijn niet behulpzaam

Zo. Daar kunnen we het even mee doen.

Voor het tegenwicht de afbeelding van een heer van Marokkaanse origine die er voor wèl voor gekozen heeft om (ook) Nederlander te zijn.

Zo te zien: geen spijt.
Voor ons betekent dat: goed hem er bij te hebben.