Sirih pruim

Sirih pruim

Nog steeds op Sumba, pruimde ik mijn eerste sirih, waar je tanden rood van worden. We kwamen in een evenement terecht, een heel belangrijke man werd begraven. Twee jaar had zijn lichaam, gewikkeld in een kain in het gemeenschapshuis gewacht op het gereedkomen van de grafsteen. Nu was het zo ver. Hans en ik, toevallige passanten bij de plechtigheid, woonden de begrafenis bij.

Bij de plechtigheid hoorde dat wij temidden van de dorpsnotabelen voor het gemeenschapshuis zaten en luisterden naar de muziek van de gamelan. De sirih werd ons aangeboden. Hans moest toen tot zijn grote spijt melden dat de dokter hem het pruimen om gezondheidsredenen had verboden. Dus kon ik niet weigeren, wat nou ook weer niet zo vreselijk was. Moeilijk was alleen maar dat ik na enig kouwen de roodgeworden spuug kordaat door een spleet in de houten vloer moest uitspugen. Goed opletten hoe mijn gastheren het deden. Vertrouwen hebben in mijn goed gesternte en in de eerbied die de mannen bereid waren sowieso voor mij te hebben.

Flats. Goed gelukt. Gezicht trekken of je dit al jaren deed. Verslaafd ben ik er niet aan geraakt. Ik heb het bij die ene keer kunnen laten.