Nangka

Nangka

Mijn kennismaking met de nangka heb ik te danken aan mijn betreurde vriend Hans Groot, die mij in juli 1990 meenam op een zwerftocht door het oosten van Indonesië. Op het eiland Soembawa is het gebeurd, dat ik het wonder voor het eerst aanschouwde hoe een knoert van een vrucht regelrecht uit de stam van een boom op je af leek te komen, vaak niet alleen maar in gezelschap van enkele mede-knoerten.

De lekkerste vrucht ter wereld is het ook nog. Heerlijk zoet. En alsof dat aan feestelijkheid niet voldoende is, hebben de Simbabwezen hun collectief vervoermiddel (een paard trekt een houten tweewielig wagentje waarin zo'n acht personen met niet al te dikke billen kunnen plaats nemen) kleurig opgeschilderd en Ben Hur genoemd. Vanwege de film die ze wellicht het mooist van de wereld hebben gevonden. Daarin zijn de strijdwagentjes waarin de Romeinse helden zich verplaatsten te zien. Met Hans Groot heb ik me op Soembawa met intens genoegen laten vervoeren in een benhur.

Vrolijker dan de paardjes voor hun benhur wordt elders niet getrippeld. Bigger kan de smile van de koetsier niet zijn. Schoonheid. Harmonie. Wie hier voorbij komt is eigenlijk gek dat hij verder gaat.