Eric van der Donk

Eric van der Donk

Eric van der Donk. Ik denk aan hem op 21 januari 2013, heel vroeg, om half vier 's morgens, nu de sneeuw de Amsterdamse straten bedekt. Ik kan zien door het raam dat een sneeuwruimende auto bezig is om de middenweg langs de Bloemgracht door hard blazen voor het verkeer begaanbaar te maken. Ik bekijk het vol bewondering. En ik denk aan Eric van der Donk.

Hij maakte deel uit van de ploeg acteurs die in Indonesië de verfilming maakte van Multatuli's Max Havelaar. Verschenen in 1976.

Wij waren in die dagen bevriende buren, Eric en ik. Hij bracht uit Indonesië een cadeautje voor me mee. Een bordje om aan de wand te hangen. Opschrift: 'Bagi Allah satupun tiada yang mustahil'. Het hangt tot op de huidige dag bij mij aan de muur.

Dat Indonesische zinnetje betekent 'Geen ding zal bij God onmogelijk zijn'. Het is een citaat uit het bijbelboek Lucas, 1.37.

Ik koester een onaantastbaar geloof aan de waarheid van wat deze woorden uitdrukken. Maar hoe kom ik daar nu op?

Door die sneeuwruimende auto. Ik bedenk namelijk: Wat fantastisch, wat daar gebeurt. Sneeuwruimen in de donkere winternacht. Ik hoor het gebrom van de motor. Ik zie door het raam hoe de sneeuw wordt weggeblazen. Een nachtelijke werker is ijverig doende om voor automobilisten van die nu nog liggen te slapen de weg begaanbaar te maken.

Vandaar dat ik denk 'bagi Allah satupun tiada yang mustahil'. En mijn geest voegt daar aan toe: 'maar vlak ook de Gemeente Amsterdam niet uit'.