Langstaartparkieten

Langstaartparkieten

Voor mijn raam staat aan de rand van de Bloemgracht een iep. Nu het winter is houdt hij zich uiterst kaal staande. Er zijn dit jaar in mildere dagen langstaartparkieten geboren in een nest dat vader en moeder hadden ingericht in een holletje in de stam, halverwege de boom waar de eerste takken van de kruin beginnen. Toevallig dacht ik onlangs aan ze. Die zie ik voorlopig niet, dacht ik nog. Vergissing. Want zojuist, maandagochtend 10 december, dartelen er vier flink uit de kluiten gewassen langstaartparkieten langs de plek waar ze hebben gewoond. Twee jongens en twee meisjes - ik zie dat aan de staartlengten.

Even terug naar de plek waar je geboren bent, ook al staat die er nu winters bij, ik kan daar begrip voor hebben. Zelf doe ik het ook wel eens, vooral omdat ik hier drie minuten lopen vandaan ter wereld ben gebracht, in de Eerste Hugo de Grootstraat. Op nummer negentien, hoeveel hoog weet ik niet en ik kan het degenen die er bij waren jammer genoeg nu niet meer vragen, daarmee moet ik nog even wachten tot ik ze tref in de andere wereld. Daar reken ik op.