Magere brug

Magere brug

Zat ik vanmiddag in de tram, net als zo ongeveer elke dag, en trof ik het dat er onderweg in het Nederlands en in het Engels door een mechanische stem verteld werd wat er terzijde van de route te zien was. Een aardige geste voor de niet-Amsterdammers uit binnen- en buitenland.

En er was zowaar toch een mededeling waar ik iets van leren kon, hoewel ik door ruim tachtigjarige bewoning, met luttele interrupties elders, het bedenkelijke gevoel heb dat niemand mij iets over Amsterdam vertellen kan wat ik nog niet weet. Kapsones natuurlijk, want te leren is er altijd wel iets.

Maar wat was het nou vanmiddag? Onder de Engelse benaming van de bezienswaardigheden is er zelden iets dat ik als treffend ervaar. Dat de Dam de Dem heet in het Engels en Anne Frank Ennefrenk, ik ben er aan gewend. Maar nu kwamen we langs een plek van waar uit de Magere Brug heel in de verte zichtbaar was. Tussen haakjes: van alle bruggen ter wereld die ik ken naar mijn smaak toch wel de aandoenlijk mooiste. En wat moest ik nu vernemen? Dat hij in het Engels the Skinny Bridge heet.

Het hittepetitje onder de bruggen over de Amstel, dacht ik. Vertederd. Over een brug. Ik wist niet dat ik het in me had, om vertedering te voelen voor een brug.