Tombe la neige

Tombe la neige

Wie onzer is niet menigmaal en raadsel voor zichzelf? Neem mij. Wanneer ik begin met plassen kan ik niet nalaten te zingen. En het is altijd hetzelfde melancholieke lied, dat Adamo zo prachtig voorgezongen heeft: 'Tombe la neige'.

Ik pieker wel eens: waar moet het verband worden gevonden tussen dit lied en de bijbehorende handeling?

Het antwoord op deze vraag zal ik wel nooit vinden. Na vele jaren ben ik de tekst eens gaan opzoeken op internet, want ik kwam niet verder dan luttele beginregels en enig geneurie.

Het aardige is nu dat bij het raadsel van mijn rare gewoonte ook nog het raadsel van die tekst komt. Die is wel poëtisch, maar heeft zich losgewrongen van logica.

Tombe la neige
Tu ne viendra pas ce soir
tombe la neige
et mon coeur s'habille de noir

Tot zo ver samenhangend. Maar nu:

Ce soyeux cortège
tout en larmes blanches
l'oiseau sur la branche
pleure le sortilège

Mysterie. Wat moet ik me voorstellen bij die zijdeachtige optocht? En wat heeft wat heeft dat huilende vogeltje te betekenen? Ik bedoel maar. Zou de maker van het lied zich hebben laten inspireren door het onzinnig adagio dat Mulisch met ernstig voorkomen nogal eens plaatste: we moeten het raadsel vergroten.