Gap

Gap

Zomer 1954 Rondtrekkend van jeugdherberg naar jeugdherberg in Frankrijk heb ik meegezongen met de aanwezige jeugdige Fransen, de ‘ajiistes’: ‘Les bourgeois sont comme des cochons, plus ça devient vieux, plus ça devient bête’.

Ik vertel het hier opdat men weet dat deze overtuigende tekst niet van Jacques Brel is, maar een onverwoestbaar stuk Frans cultureel erfgoed dat hij een plaats heeft gegeven in zijn oeuvre.

‘Ajiste’ is een Frans woord voor jeugdherbergbezoeker, omdat A.J., uitgesproken als azjie, de afkorting is van ‘auberge de la jeunesse’, jeugdherberg. Het lied was favoriet bij de ajistes wanneer ze tijdens de avondschemering in een kring op de grond zaten voor gemeenschappelijke zang.

Die zomer trok ik alleen rond, liftend, wat toen nog heel goed ging. Eenzame chauffeurs in een vrachtwagen of camionnette namen je zonder bezwaar mee voor en eindje samenspraak. Interessante conversatie, met vooral veel stellingname ten aanzien van de toenmalige kwestie van de dag, de Algerijnse.
Het varieerde van ‘Ils ont raison, ces gens, de vouloir l’indépendance’ tot en met ‘Il faut casser la gueule à tous les Arabes’.

In de jeugdherberg van Grenoble maakte ik een wat langere stop wegens aangenaam gezelschap ter plekke. Daarna door naar het verre zuiden, kriskrassig tot aan Menton toe, via plaatsen met mooie namen zoals Gap, Guillestre, Barcelonnette, Draguignan.

Gap ligt aan de Route Napoléon, als ik me goed herinner. Ik zie het woord Gap nogal eens op de trui van passerende meisjes, ik begrijp niet waarom. Het doet me altijd denken aan de gebiedende wijs van het werkwoord gappen en heb dus de neiging om de draagsters van zulke truien aan te spreken zeggende ‘Doe het niet’. Maar ik weet ook wel dat het niet als gebiedende wijs bedoeld is, net zo min als het woord ‘Trouw’, dat ik op straat ook zie, gemanifesteerd door voorbijfietsers – in dat geval begrijp ik de verwijzing naar een dagblad, waarop ik zelfs een tijdlang geabonneerd ben geweest.