Valéry Larbaud

Valéry Larbaud

Valéry Larbaud, geboren in Vichy in 1881 en gestorven in Vichy in 1957, is de maker van een gedicht over buikrommelingen dat me erg dierbaar is. Waarom? Heel fundamenteel, geloof ik, vanwege de titel die het gedicht heeft meegekregen. Die luidt: Les Borborygmes. Ik laat het hier volgen.

Boborygmes! borborygmes!...
Grognements sourds de l'estomac et des entrailles,
Plaintes de la chair sans cesse modifié,
Voix, chuchotements irrépressibles des organes,
Voix, la seule voix humaine qui ne mente pas,
Et qui persiste même quelque temps aprè la mort physiologique.

Amie, bien souvent nous nous sommes interrompus dans nos caresses
Pour écouter cette chanson de nous-mêmes;
Qu'elle en disait long, parfois,
Tandis que nous nous efforcions de ne pas rire!
Cela montait du fond de nous,
Ridicule et impérieux,
Plus haut que tous nos serments d'amour,
Plus inattendu, plus irrémissible, plus sérieux -
Oh l'inévitable chanson de l'oesophage!...
Gloussement étouffé, bruit de carafe que l'on vide,
Phrase très longue,ent, infiniment, modulée;
Voilà pourtant la chose incompréhensible
Que je ne pourrai jamais plus nier;
Voilà pourtant la dernière parole que je dirai
Quand, tiède encore, je serai un pauvre mort "qui se vide!"
Borborygmes! borborygmes!...
Y'en a-t-il aussi dans les organes de la pensé,
Qu'on n'entend pas, à travers l'épaisseur de la boîte crânienne?

Du moins, voici des poèmes à leur image...

Vertaling:

Rommelingen van de buik,
Zacht gegrom in maag en darm,
steeds weer ander gekreun van binnen,
organen laten zich horen, moeten wel.
Mensengeluid dat niet liegt'
Dat zelfs dóórgaat na de dood.

Lieve, tussen het vrijen door hadden we vaak tijd om te luisteren naar dat innerlijke lied.
Wat had het te vertellen?
We hielden ons lachen in.
Wat doemde daar uit ons op?
Belachelijk en opdringend.
Was dat eerlijker dan wat we hardop zeiden?
Onverwachter, eerlijker, serieuzer.
Oh onvermijdelijke song van de darmen!...
Kloekloek, geluid van het legen van een karaf,
Zachte muziek, eindeloos gemurmel;
Volkomen onbegrijpelijk iets,
waaraan je niet ontkomt; En toch, dít zullen mijn laatste woorden zijn,
Wanneer mijn dode lijf 'zich ledigt'!
Rommelingen! Rommelingen van de buik!...
Bestaan die ook in onze geest,
Onhoorbaar onder die dikke schedel?

Nou ja, mijn gedichten lijken er op...