Marina, in Leiden

Marina, in Leiden

Marina Tsvetajeva. In Leiden, in de Nieuwsteeg, is negen jaar geleden een gedicht van haar op een muur aangebracht. Dat is geweldig. De stad Leiden bewijst daarmee eer aan Marina, een van de grootste dichteressen ooit. En tegelijk heeft het stadsbestuur dat besliste dat dit gebeuren moest zichzelf daarmee ook eer bewezen in de ogen van mensen die, zoals ik, poëzie een ereplaats in hun levensvisie geven.

Hier volgt de vertaling, gemaakt door alweer Marja Wiebes en Margriet Berg.

Mijn verzen, die ik jong al heb geschreven,
Voordat ik wist een dichteres te zijn,
Als vuurwerk spattend, vonkend en vol leven,
Bruisend als een fontein,

En die als kleine duivels binnendrongen
In 't rijk dat vol van droom en wierook was,
Mijn verzen, die de dood, de jeugd bezongen,
- En niemand die ze las! -

Die op bestofte winkelpanden kwijnen
(Waar niemand ze een blik ooit waardig keurt!)
Mijn verzen komen, zoals goede wijnen,
Nog wel eens aan de beurt.