Lunette en de dames

Lunette en de dames

Eerlijk is eerlijk, Madame Lunette is van alle koeien in de wei de meest indrukwekkende. Niemand geeft het toe, niemand zal het ooit hardop zeggen, maar alle andere koeien in de wei moeten het erkennen: Madame Lunette heeft iets wat de anderen niet hebben.
Misschien komt het alleen al doordat ze met haar neus in de wind loopt. Een koe met de neus in de wind, je ziet het nergens. Behalve in die weide in Abcoude waar Madame Lunette graast naast Elsje, Greet, Frieda en de andere dames.

Het komt natuurlijk ook door haar naam, waardoor je kunt denken dat ze een Française is, wat ze helemaal niet is.
En het komt vooral door haar opschepperijen. Het sterkste verhaal? Dat ze een keertje de trein heeft genomen naar Amsterdam.

'Bestaat niet,' had Greet gezegd, toen Madame Lunette met dat verhaal was aangekomen. 'Dat zeg je, omdat je niet kunt lezen,' had Madame Lunette geantwoord. 'Het staat in een boek.'

Dat is juist. Die treinreis van Madame Lunette staat beschreven in een boek dat een beroemde schrijfster over Lunette heeft geschreven. Denk maar niet dat het indruk maakt op de dames in de wei. Op een dag liet Lunette het boek zien. Weet je wat Greet zei? 'Kun je dat opeten?' En ze begon schamper te lachen. De anderen koeien lachten met haar mee. Alleen Frieda lachte niet. Die riep alleen maar: 'Maar ik heb de grootste uier!'

Bij het herkauwen zit Lunette altijd wat opzij van de anderen. In de schemering komt Elsje dan wel zo'n beetje stiekem bij haar in de buurt en vraagt dan zachtjes: 'Hé Lunette, vertel eens van die reis.' Dat doet Lunette dan.
De volgende dag hoeft ze dan niet meer zo erg met haar neus in de wind te lopen, wat ze wel prettig vindt.