De herdertjes

De herdertjes

In mijn geestdrift over de Giotto-tentoonstelling in het Bijbels Museum te Amsterdam (tot 2 maart 2008), kan ik niet nalaten om de Kerst-voorstelling, waarvan ik een detail weergaf om de blik wisseling van Maria en Jezus te signaleren, en vooral de adorerende oogopslag van de os, ook het geheel te tonen, met de herdertjes.

In lang vevlogen tijden zong ik bij de kerstboom, met vader en moeder, met twee zussen en enkele tantes, over die herdertjes:

De herdertjes lagen bij nachte,
Zij lagen bij nachte in 't veld.
Zij hielden zo trouwe de wachte.
Hun schaapjes, die waren geteld.

Zo herinner ik me dat. Speciaal de tremolo van tante Marie, die fijn was.
En als ik dan naar Giotto's voorstelling kijk, denk ik bij mezelf: ze hoefden niet lang te tellen, die herdertjes. Ze hadden ook tijd om naar aantrekkelijke engeltjes te lonken. Of is dat nu hinein-interpretieren?

Vader Jozef, die goeierd, zit er wat afgepeigerd bij, zoals dat voorkomt bij vaders vlak na de bevalling.