De CEMSTO

De CEMSTO

Pietro Longomuso en Alessandro Magni vormden het bestuur van het Comité van Extreme Masochisten Sint Olivia. Kortweg CEMSTO.

Ze hadden het comité opgericht na een lang en openhartig gesprek aan de bar in Cafe Peetoom aan de Glantiersgracht in Amsterdam. Hoe ze met elkaar aan de praat waren gekomen hebben ze zich later niet meer kunnen herinneren. Het zal iets te maken hebben gehad met het offreren en proeven van een oranjebittertje en de coïncidentie van hun Italiaanse namen, terwijl ze toch allebei personen waren die al lange tijd in Nederland werkzaam en woonachtig waren.

Al nippend en babbelend waren ze confidentieel geworden. Het kwam er van dat Pietro vertelde van zijn gewoonte om zich in zijn riante woning achter de voordeur naakt achter de voordeur op de grond uit te strekken. Per dag wisselde hij ligging op de rug af met ligging op de buik. Hij wachtte dan op het binnentreden van zijn Meesteres. Die veegde dan haar naaldhakschoenen stevig af op de geduldige menselijke deurmat.
Alessandro had tijdens de beschrijving zijn tong naar buiten gebracht om zijn lippen te bevochtigen. Hij had preciseringen gevraagd en was er toe gekomen om op zijn beurt te vertellen hoe hij zijn Meesteres diende als toilet. In het kleine kamertje wachtte hij, ook al geduldig, op de Meesteres, tot zij de behoefte de behoefte voelde tot plassen defecatie in de gulzig geopende mond van haar slaaf. Soms kwam alleen even langs voor een achteloos spuugje.
Aan hun eerste treffen bewaarden Pietro en Alessandro een precieuze maar onprecieze herinnering. Ze hadden wel intens genoten van het kunnen-vertellen, nog veel maar dan van het mogen-horen.

In hun vervoering hadden ze alle regels van beschaafde conversatie overtreden. Ze hadden elkaar onderbroken. Ze hadden tegelijk gesproken. Gelachen Gehuild. Ze hadden elkaar bij de arm gepakt en uiteindelijk ook gekust in het uitzinnig geluksgevoel van een gedeeld orgasme der zielen.

Het ondeugende plan om de CEMSTO op te richten was pas ontstaan na hun derde samentreffen. Het heerlijke was dat ze absoluut niet wisten wie op het idee was gekomen om Sint Olivia er bij te halen. Ze hebben nog evengegierd van het lachen, toen Pietro suggereerde dat het mogelijk te maken had met de verloofde van Popeye the Sailorman. Ze hebben zich neergelegd bij deze waarheid: geen van beiden heeft enig idee wie St.Olivia is. Ook daarvan genoten ze, van het samen-niet-weten.