Camille Claudel

Camille Claudel

Mijn absolute must in het Musée d'Orsay is de sculptuur die Camille Claudel heeft gemaakt en die de naam heeft gekregen 'L'âge mûr'. Die titel resoneert in mijn ziel als een soort waarschuwing. Wanneer ik in het museum ben, ontkom ik er niet aan, ik moet daar blijven stilstaan en houd m'n adem in. Dit is het ontroerendste driedimensionale kunstwerk mij bekend.

Ik zie passie. Wanhoop. De wreedheid van een mensenlot, uitgedrukt in een onmogelijke liefde. Sentimenteel, ik weet het; ik kan het ook niet helpen dat ik het niet met droge ogen kan aanzien.

Camille Claudel heeft beeldhouwwerk gemaakt in de stijl van haar beminde meester Rodin. Het doet qua schoonheid en uitdrukkingskracht niet voor dat van Rodin onder, maar de persoonlijke investering is bij Camille intenser. Nog geen twintig was ze toen haar liefde voor hem ontstond. Hij was al in de fase van de rijpe leeftijd. Camille was nog in de levensfase van de onbevangen overgave. Dus werd zij degene die vergeefs smekend haar handen uitstrekt. De man, Rodin, wendt zich van haar af en laat zich meevoeren door de oudere vrouw, die recht op hem heeft. Noodlot.

Camille, geboren in 1864, wordt er waanzinnig van; haar familie laat haar nog vòòr het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog opsluiten in een psychiatrische inrichting, in de buurt van Avignon. Dertig jaar later, tijdens de Tweede Wereldoorlog, in 1943, zal Camille daar sterven. Ze is dan 79 jaar oud. .