De CVBW

De CVBW

Het is niet voldoende om een gat in de markt te zien. Na het gat-zien moet er nog iets verzonnen worden, om daar profijt van te hebben.

Frans Hansen begon derhalve de CVBW. De Cursus voor Beroemd-Worden. Vrijwel alle mensen willen wel beroemd worden. Een succesvolle kunstenaar, gespecialiseerd in nep, had het al als origineel concept gelanceerd; het kwartiertje beroemdheid. Dat alle stervelingen gegund moest worden.
Frans begreep dat je daar bij de mensen niet moest aankomen. Hij wist wel dat roem een wegwerpartikel is, vergankelijk als afval op de vuilverbranding. Hij wist ook dat het velen gegeven is om de droom te koesteren om blijvend niet-onopgemerkt te in de wereld te verblijven, tot de dood er een end aan maakt.
Beroemd word je niet door de mensheid een concrete weldaad te bewijzen. Wie kent de naam van de man die per ongeluk de penicilline uitvond? Om over het wiel niet te spreken. Beroemd word je door mooi te zingen, door de mensen aan het lachen te maken, of door kundig doelpunten te scoren. Het zou ook kunnen door dagelijks zwijgend naast de tv-nieuwslezer te zitten.
Beroemdheid kan alleen bereikt worden door bemiddeling van de Nieuwe Meesters van de Wereld, de verschaffers van Tekens voor de Massa. Hun kruiden zijn het semiotische voedsel dat zij de vermaakshongerigen serveren.

Frans had een overtuigend antwoord in huis op de vraag ‘hoe word ik beroemd’.
Door originaliteit. Al tijdens het eerste college dat hij gaf voor zijn cursisten, liet hij zich assisteren door een zevenjarig meisje dat in een roeibootje met trap-aandrijving , geheel alleen, de oceaan was overgestoken. Aldus had ze een plaats veroverd in het Guinness Book of Records. Daarna traden tijdens de colleges beroemdheden op als Daniel Dixoo, die hinkelend op zijn linkerbeen de top van de Mount Everest had weten te bereiken. En Edmonde de Laffage, bijgenaamd La Diablesse, die onder het oog van tv-camera’s in één klap 147 vlooien had doodeslagen. (Voor het nauwkeurig tellen hadden twee Nobelprijswinnaars zich beschikbaar gesteld, zodat aan de juistheid van het getal niet werd getwijfeld.)

Frans had begrepen dat hij, om zijn Cursus het gewenst aanzien te geven, zich beter Winston Kirkdrill kon noemen. Aldus handelden alle docenten die hij aantrok toen de toeloop naar zijn cursus overweldigend werd. De voornaamste plaats in zijn cursus werd ingenomen door gezamenlijke brainstorming. Het was bovendien het vrolijkste onderdeel van de cursus. Een van de allervrolijkste momenten is geregistreerd op de dag dat Appie Krakeling uit Oude-Pekela opstond. Je hoorde zijn knieën kraken. Een lolbroek in de collegezaal verzon ter plekke: Je knieën doen je naam eer aan. Appie zei nog, met zijn noordelijke accent: ‘Origineel, origineel? Het is origineel om niet beroemd te willen zijn.’

Zijn woorden gingen uiteraard teloor in het onstuimige gelach.